header_5.jpg

Verslag Boszichtrit - 5 juni 2011

Ramon Snijders:

Vandaag was het weer tijd voor een rit en deze keer stond de boszichtrit op het programma. Deze rit zou ongeveer 230 km lang zijn, maar eerst moesten we nog vanuit ons standaard vertrekpunt Café de Buurman in Einighausen naar café boszicht in Putbroek. Verzamelen was deze keer dus om 09.00 uur.

We waren vandaag met zeven leden vertegenwoordigd:

  • Raymond - Honda VFR 800 V-TEC
  • Diana - Suzuki GSXR 600
  • Rob - Yamaha Fazer 600
  • Dirk - Honda ST 1100 Pan European
  • Ramon - Yamaha Fazer 1000
  • Franck  - Honda CBR 1100 XX Blackbird
  • Marc (El Presidente) – Suzuki Bandit 1200 S

Met Raymond als voorrijder vertrokken we 09.15 uur richting Putbroek. Eenmaal daar aangekomen moesten we ons inschrijven en de GPS-route ophalen. Nadat we allemaal waren ingeschreven hebben we meteen gebruik gemaakt van de consumptiebon die bij de inschrijving werd verstrekt.

Niet veel later was het dan tijd om de rit aan te vangen, dus opstappen, navigatie aan en vertrekken. We waren nog geen 100 meter onderweg of Franck moest nog even stoppen en de eerste vier van de groep stonden net voorbij de eerste afslag op hem te wachten. Franck was er schijnbaar nog niet helemaal bij met z’n gedachten toen hij de achterstand wilde inlopen want hij racete ons voorbij en miste de afslag, omdat hij even wegbleef ben ik hem achterna gereden en heb hem opgepikt.

We waren weer compleet en vervolgden onze weg met Raymond nog steeds als voorrijder. De route leidde ons door Midden-Limburg via de dorpen Posterholt en Vlodrop richting de Duitse grens. Aan de andere kant van de grens reden we via Effeld, Ophoven, Kempen naar Oberbruch waar we even zijn gestopt om te tanken. Na de tankstop vervolgden we onze weg door de dorpjes Dremmen, Randerath, Lindern, Gereonsweiler, Ederen, Koslar, Luchem naar Langerwehe, om van daaruit richting Eschweiler te rijden. In Eschweiler hebben we op een terrasje iets gedronken.

Na afgerekend te hebben zijn we weer verder gegaan, vanaf dit punt ging het in de Garmin een beetje mis en moest Rob met zijn TomTom het voorrijden overnemen (zijn tweede keer). Zo zijn we een heel wat kilometers onder aanvoering van Rob gereden totdat de garmin van Raymond de route weer terug had gevonden. Met Raymond weer aan het roer ging de route verder. De route voerde ons via mooie met bochtige wegen aan het Obermaubach Staubecken voorbij. Van hieruit reden we via Winden en Gürzenich naar Schevenhütte. Onderweg begon het te regenen en besloten we om te stoppen bij een lokale gasthof, dit was ook net op tijd want we waren nog niet binnen of het begon te onweren met enorme stortregen (zelfs even hagel). Terwijl we binnen aan de koffie de bui zaten af te wachten werd de verdenking geopperd dat Raymond expres de bui in was gereden.

Nadat de bui was weg getrokken werd het besluit genomen om de route te staken rechtstreeks naar huis te rijden. Zo gezegd zo gedaan onderweg werden weer overvallen door een heftige onweersbui. Deze bui was zo erg dat we geen hand voor ogen meer zagen en noodgedwongen moesten stoppen om te schuilen want dit was te gevaarlijk. Dus weer de regen afgewacht en toen via Stolberg en Brand naar de snelweg gereden om op die manier zo snel als mogelijk thuis te komen. Bij sommige van ons stond het water letterlijk in de motorlaarzen.

Hoewel we de route niet hebben afgemaakt was het toch een rit van ongeveer 270 km in totaal deze dag. Bij deze bedanken we dan ook MVC Boszicht voor het uitzetten van een mooie route die we zeker op een andere datum nog eens volledig zullen rijden.

 

Raymond Verhaeg:

"Het verhaal zoals Ramon het beschrijft is natuurlijk uitstekend, maar als voorrijder die ervan beschuldigd wordt ‘expres’ een bui in te zijn gereden, voel ik me toch verplicht hier enige nuancering in aan te brengen. We hielden er van te voren al rekening mee dat we verzekerd waren van enige druppels hemelwater, maar dat wij zo afgestraft gingen worden, had ik niet durven bedenken.

Laten we het in ieder geval positief analyseren. De start was uitstekend: zonnig, warm en de route was subliem. Na de eerste stop kwamen de eerste haarscheurtjes in de tot dat toe geweldige rit. Mijn Garmin was tijdens de stop niet op batterijen door gegaan waardoor ik de Garmin opnieuw moest opstarten. Waarschijnlijk miste ik hierdoor een punt dat ik nodig had om de route op de juiste manier te vervolgen. Het navigatiesysteem raakte van slag op een zelfde manier zoals onze tourcommissaris (Jan red.) dat ook ooit overkomen is. Welnu, Rob en TomTom namen het vanaf hier van mij over en hij deed dit op voortreffelijke wijze. Natuurlijk had ik al in de gaten dat we omsingeld werden door donkere wolken. Soms lukt het dan om een omtrekkende beweging te maken om een wolk heen, maar soms weet je niet wat er achter de volgende berg schuil gaat. Maar daar gingen dan vrij snel kennis mee maken… Toen de eerste druppels op onze vizieren neerdaalden doemde juist op tijd een Stube op waar ik de intentie had om iets te gaan eten. Maar eten zou een paar tellen later niet onze eerste levensbehoefte blijken te zijn. Een noodweer stortte zich in alle hevigheid over ons uit toen we net binnen waren. Rukwinden, hevige regen, knetterend onweer en snijdende hagelbuien waren ons deel. Wij zaten nog droog nippend aan koffie/cola, maar de waard had blijkbaar juist de keuken gesloten, zodat wij met een lege maag bleven zitten. Toen het na een half uurtje leek op te klaren zijn we weer op pad gegaan, maar lang ging dat niet goed. Binnen 10 minuten kwam de volgende hoosbui over ons heen en deze keer was er geen ontkomen meer aan. Binnen 30 seconden liepen onze laarzen al vol met regenwater en dat bleef erin klotsen totdat we thuis waren. Alles was door en  door nat; jassen, handschoenen, tot op het ondergoed (indien aanwezig). Het zicht was evenredig groot aan de snelheid, bijna nul! Als aanvoerder vond ik het nodig om voorzichtig door te rijden. Ik zag dat Diana me volgde, want ik kon haar koplamp nog zien, wat daarachter gebeurde werd aan mijn gezichtsveld onttrokken. Ik kon derhalve ook niet vermoeden dat de rest gestopt was. Om nog iets te kunnen zien heb ik mijn vizier maar opengezet. Maar het water stroomde als een waterval mijn helm binnen zodat ik het idee had dat ik op de motor zat te verdrinken. Ik moest mijn ogen een beetje dichtknijpen om te voorkomen dat mijn contactlenzen uit mijn ogen spoelden. Het water stond centimeters hoog in de straten gecombineerd met een modderstroom die van de bergen afspoelde. Na eventjes gestopt te zijn bij een bushalte sloot de rest van de groep zich weer aan bij ons en vervolgden we onze weg huiswaarts. Onderweg versplinterde de groep zich voorzichtig, omdat iedereen zijn eigen route huiswaarts koos.

Uiteindelijk is alles dan toch niet voor niks geweest. MC Guttecoven was als grootste club vertegenwoordigd bij de Boszichtrit en binnenkort mogen we de beker gaan ophalen als pleister op de wonde. Dit is dan het tastbare deel van onze beloning. In figuurlijke zin hebben we moed en doorzettingsvermogen getoond om als ‘Die Hards’ deze helse rit te volbrengen, dit versterkt in zekere zin het brothership binnen MC Guttecoven.

Op naar de volgende rit!

Tip: Zet Buienradar als app op je bureaublad..."

 

Kijk voor foto's in het fotoalbum!